Zespoły mielodysplastyczne

Zespół mielodysplastyczny to ogólny termin na różne choroby szpiku kostnego, które występują głównie u pacjentów w drugiej fazie życia. Zasadniczo są to objawy, które nie „pasują” do innych nowotworów, takich jak białaczka, i są pogrupowane pod tym pojęciem.

W tej grupie chorób szpiku kostnego tworzenie krwi nie zaczyna się od zdrowych, ale od genetycznie zmodyfikowanych komórek pochodzenia (komórek macierzystych). Ciało pacjentów cierpiących na zespoły mielodysplastyczne (MDS) nie jest już w stanie wytwarzać w pełni dojrzałych i funkcjonalnych komórek krwi z tych komórek macierzystych. Zespół mielodysplastyczny jest także „efektem ubocznym” wielu takich leków. B. cytostatyki.

W zaawansowanych stadiach tych chorób powstaje coraz więcej niedojrzałych komórek krwi. Proces tworzenia krwi jest zatem trwale zaburzony i może również prowadzić do ostrej białaczki szpikowej (AML) u niektórych pacjentów w późniejszym terminie. Pacjenci stopniowo tracą coraz więcej siły.

Wartość Hb i hematokryt, tj. Pomiar rozkładu składników stałych i ciekłych, dramatycznie spadają. Próbuje się to zatrzymać poprzez cotygodniowe lub dwutygodniowe transfuzje krwi lub raz w tygodniu przez iniekcje erytropoetyny.

Jednocześnie liczba płytek krwi odpowiedzialnych za krzepnięcie krwi i liczba leukocytów - komórek odpornościowych odpowiedzialnych za białe krwinki - znacząco.

Objawy

W przebiegu choroby występuje coraz częstsze nagłe krwawienie w okolicy dziąseł, w nosie i - szczególnie niebezpieczne - w żołądku i jelicie.

Ostatecznej diagnozy można dokonać tylko za pomocą mikroskopu. Wymaga to rozmazów ze szpiku kostnego lub biopsji stempla. Chociaż często dochodzi do zmniejszenia liczby krwinek we krwi, wielu pacjentów nie ma żadnych objawów.

W trakcie choroby krwiaki rozwijają się w całym ciele, od twarzy do stóp. Co więcej, osoby cierpiące są wyjątkowo podatne na wszelkiego rodzaju infekcje i muszą absolutnie unikać tłumów.